Buren én beste vriendinnen

Malissa (30) woonde al 2 jaar in de Kaeriuslaan toen Elise er kwam wonen. “Wij hebben een druk gezin en deze huizen zijn best gehorig”, zegt ze. “Dus ik hoopte dat het goed ging. Lies kwam zich de eerste dag voorstellen en er was meteen een klik.” Elise: “Ik denk dat we die dag al honderd keer gepraat hebben.”

Altijd wel iets

Vanaf het begin ging het vanzelf. “Er is nooit gedoe,” zegt Malissa. “En als dat er wel is, bespreken we het meteen.” Elise knikt. “Het is gewoon zo fijn om je vriendin altijd dichtbij te hebben. Elkaar helpen gaat vanzelf.” Malissa: “Ik heb vijf kinderen en Lies en haar man hebben er vier. Er is altijd wel iets: iemand moet opgehaald worden, de koffiepads zijn op of er is geen wc-papier meer.”

Op dezelfde golflengte

Elke ochtend lopen de dames met de kinderen naar school. Elise gaat regelmatig met Malissa mee naar haar paard. Malissa grijnst: “En dan wil ik altijd even stoppen bij de McDonald’s of het tankstation. Ook al heb jij daar geen zin in, ik blijf net zo lang zeuren tot je meegaat.” Elise: “En dan ga ik dus mee.”

Hetzelfde karakter

In hun uiterlijk lijken ze niet op elkaar. Maar in hun karakter wél. Elise: “We kunnen allebei best pittig zijn, ook tegen elkaar. We zitten op dezelfde golflengte en kunnen dingen van elkaar hebben die je van een ander niet pikt.”

Veel meegemaakt

Inmiddels hebben de buren veel meegemaakt samen. Elise: “Ik heb drie van Malissa’s  zwangerschappen meegemaakt. En nu ze gaat trouwen, mag ik ceremoniemeester zijn.” Malissa: “We hebben allebei onze moeder verloren. Lies haar moeder overleed toen wij al vriendinnen waren. Ik kon er voor haar zijn, omdat ik wist hoe dat voelde.” Elise: “Ze was er altijd voor me. Als er een slechte uitslag was, belden we meteen.”

Midden in de nacht

Elise was er op haar beurt ook voor Malissa. “Toen ik last had van paniekaanvallen. Ik kon haar midden in de nacht bellen en ze kwam meteen.” Elise: “Dan liepen we samen buiten totdat het zakte.” Zo zien ze elkaar als het even niet goed gaat. “Dan drinken we buiten iets en praten we erover. Daar ben ik trots op. Zo’n eerlijke vriendschap is zeldzaam.”

Eén appje en ze staat buiten

Djovano (10) is de zoon van Malissa. “Ik vind het leuk, want ik heb zo meer vriendjes gekregen.” Vince (10), de zoon van Elise, grapt: “Het nadeel is alleen dat mama nooit meer binnen is.” De man van Elise lacht: “Elke ochtend om kwart over zeven komt het eerste appje binnen. En dat gaat door tot ’s avonds laat. Zijn we aan het eten en belt Malissa? Dan is Elise weg. Of we kijken een serie. Dan moet die op pauze omdat ze even iets tegen elkaar moeten vertellen.” Ook de kleintjes lopen over en weer. Elise: “Laatst zat het dochtertje van Malissa ineens bij ons aan tafel. Ze schepte gewoon op, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.”

Nooit meer verhuizen

“De kinderen voelen zich thuis bij elkaar”, zegt Malissa. “Dat is ook waarom we allebei niet willen verhuizen.” Ze kijkt even rond in haar huis. “Met vijf kinderen is het hier af en toe wat krap... Een tijdje geleden zijn we daarom gaan kijken naar iets groters.” Elise: “En diezelfde avond belde ze me huilend op dat ze helemaal niet wilde verhuizen.” Malissa: “Ja, dat klopt. En dat is ook de reden dat jullie nooit mogen verhuizen. Wij blijven hier voor jullie.”

Hier begint en eindigt elke dag

Omdat ze elke dag buiten staan, kennen ze inmiddels best veel mensen in de buurt. “Elise vindt dat weleens lastig”, zegt Malissa lachend. Elise: “Ja, want er wordt ook weleens over elkaar gekletst en daar heb ik een hekel aan.” Ze lachen er allebei om, terwijl ze - natuurlijk - in de voortuin staan. Malissa: “Hier begint en eindigt eigenlijk elke dag.” Elise knikt: “En dat is precies wat ik het mooiste vind: altijd even een praatje, altijd iemand dichtbij die echt om je geeft.”